الان تقریبا مثل خدا شدم . با این تفاوت که من این پایینم و اون بالا سر ماست تو آسمون .

حس جالبیه . تقریبا توصیف ناپذیره باید تجربه اش کنی که یه مدت هیچ دوستی نداشته باشی ( دوست که میگم دوست واقعی وگرنه که از این آویزونا همیشه هست ) هر جا میری تنها باشی و هر برنامه و هر کاری داری تنها انجام بدی . گردش رفتن تنها . قدم ردن تنها و کوه رفتن تنها . فکر میکنم حالش از اینکه با چند نفر باشی و ..... ولش کن .

تا درودی دوباره بای بای

تنها نفسهایت را قدری عمیقتر بکش !!!

تا درودی دوباره بای بای